Archief van het Blog

Inspireren in tijden van crisis

Gregory Porter is een man die met zijn stem in je hart neerdaalt, en een verhaal te vertellen heeft, dus ook je hoofd raakt. De ‘muzen’ uit de Griekse mythologie waren de godinnen van de kunst en wetenschap en stonden voor het woord inspiratie. In een hbo-opleiding die ik ooit volgde werd ons geleerd dat je met de ‘muzen’ mensen kunt inspireren en meer ruimte kunt geven om het persoonlijke leven te ontwikkelen door hen in aanraking te brengen met de muzen. Het begrip ‘muze’ wordt daarom gebruikt als een term voor het woord ‘inspiratiebron’. Dat is bij Porter (idem Tracey Chapman) zeker het geval en zijn muziek heeft enorm effect op mij, daar kan geen meditatie tegenop. Niet iedereen heeft ‘de luxe’ om in aanraking te komen met cultuur en kunstuitingen, terwijl het ons onderscheid van de dierenwereld al sinds de oudheid.

Voor mij is kunst en cultuur net zo belangrijk als voeding, vrijheid en gezondheid, en opent het je hart en je hoofd voor meer dan brood en water. De film van Ken Loach, Bread and Roses, met een dikke knipoog naar de feministe Helen Todd (en het gedicht wat James Oppenheim van haar woorden maakt) brengt dit in beeld. Er is meer dan hard werken en sloven, vormt de intentie van haar woorden, er is ook nog een andere dimensie aan ons bestaan die voor iedereen open zou moet kunnen staan. Daarom kwamen feministen voor Brood en Rozen op. Niet alleen brood op de plank maar ook leven in bredere zin, dat was hun doel.

Het is verbijsterend hoe nonchalant sommigen momenteel in onze Nederlandse maatschappij omgaan met de ‘muzen’ en zich uiten in social media over toneel, musea, film, muziek, kleinkunst en andere kunstuitingen gedurende COVID-19. Alsof het er niet toe doet, niet relevant is, te duur is en zeker niet zo belangrijk als zorg. Natuurlijk is zorg en onderwijs van levensbelang voor een gezonde democratie en maatschappij, net als vrijheid van meningsuiting en een betrouwbare overheid. Er vindt een veldslag plaats in ondernemingen op dit moment en we vrezen allemaal de aanstaande werkeloosheid. Iedereen heeft zorgen over de eigen gezondheid en de eigen welvaart, dat kan ook niet anders.

Toch is er ook altijd meer. Als je het interview in het Parool leest van 22 augustus met Gregory Porter dan ervaar je weer hoe je met de muze iets zwaars ook kunt vertalen naar iets positiefs. Zo draait hij zijn persoonlijke aangrijpende ervaringen met racisme, als ook het verlies van zijn broer aan COVID-19, om naar een positieve bijdrage aan Black Lives Matter (BLM) met zijn nieuwe cd ‘All Rise’. We willen ‘zwarten’ niet boven ‘witten’ plaatsen, we willen zwarten van de grond af tillen, vormt de strekking van zijn woorden in het interview. Hij uit zich niet in negatieve zin, maar vindt in de muzen de kracht om zich positief te uiten en daar raakt hij mij mee. Geraakt worden is een gave vanuit de ‘muzen’, welke we ook nu mogen koesteren. Prachtige initiatieven om met de 1,5 meter en andere regels toch kunst en cultuur naar ons te brengen, ook dat zijn dappere ondernemers, ook dat is van belang.

Thuis en werken

De kamer te warm
Kinderen vragen aandacht
Het scherm van de laptop ook
De vogels fluiten, de zon roept.
De verleiding is groot om aan deze roep gehoor te geven.
Kan dat zomaar?
Zonder wroeging naar buiten gaan en het werk even het werk te laten.

Dat vraagt om heldere afspraken
Tussen jou en je bedrijf
Niet over wanneer je werkt
Maar hoe je werkt
Jij blij, werkgever blij
Jij kan naar buiten, zonder wroeging
De zon tegemoet en de vogels fluiten

Incitamentum helpt medewerkers en management om inhoud aan het nieuwe werken te geven.

Corona en ik

Corona

Is het de wereld
Ben ik het

Alles is anders
Of ben ik nu anders

De stilte van de straat
Of ik stil in de straat

De angst van de wereld
Of mijn angst over de wereld

Vertrouwen en de wereld
Of mijn vertrouwen in de wereld

Ik die nu stil sta en ervaar
Ik die nu dankbaar kijkt naar wat er is en wat er was

Dat de tijd van nu, mij en diegene die het aangrijpen tot persoonlijke inzicht. Dat het ons mag brengen wat wij diep binnen verlangen

Help! Maatregelen voor ondernemers

Al ruim vijf weken leven we in een bizarre toestand met een hoop onzekerheid. Eind februari vond ook in Nederland de eerste besmetting plaats. Twee weken later, op 11 maart, werd Covid-19 als pandemie wereldwijd erkend.

Onzekere tijden

Al een aantal jaren ben ik als zelfstandig ondernemer werkzaam in de culturele sector als projectcoördinator en adviseur. Als ondernemer ben ik mij altijd bewust geweest van het feit dat er onzekere tijden kunnen aanbreken. Een project dat last minute niet door kan gaan, of een budget dat gekort wordt. Vooral de culturele sector heeft het de afgelopen jaren moeilijk gehad. Ondanks de onzekere tijden waar je als ondernemer weleens mee te maken hebt, werk ik met veel liefde en passie voor mijn eigen bedrijf en geniet ik hier elke dag van.

Mijn bedrijf in lock-down periode

Tijdens de eerste paar maanden van het jaar komen altijd de eerste vragen binnen voor projecten. Deze periode gaat gepaard met verschillende aanvragen voor het eind van het jaar of zelfs het jaar daarop. Ook dit jaar was het niet anders.

Eind februari begon ik mij zorgen te maken. Een aantal gebieden waren al getroffen door het verschrikkelijke virus en verschillende landen zaten al in lock-down. Doordat mijn projecten veelal in Europa of Amerika plaatsvinden leek er een aantal weken geleden nog niks aan de hand te zijn.

In de dagen die volgde namen de cijfers van nieuwe besmettingen en doden toe en zo kwam het steeds dichterbij.

In de eerste week van maart kreeg ik mijn eerste afmelding voor een groot internationaal evenement. De organisatoren wilde het evenement verplaatsen in verband met het Covid-19 virus, maar over de datum was nog niks bekend. Die week volgde er meer afmeldingen. Ook van andere ondernemers hoorde ik hoe zij zakelijk werden getroffen. Ik voelde een lichte paniek. Ook Nederland kwam met maatregelen om de verspreiding tegen te gaan. Hierdoor werd duidelijk dat alles de komende tijd zal veranderen. Zelfs de alledaagse dingen zoals boodschappen doen vormen een risico, en hoe zit het dan straks financieel? Als ik door mijn buffer heen ben?

Aankondiging hulp voor ondernemers

Op 17 maart besloot het kabinet maatregelen te nemen om de gevolgen voor ZZP’ers, MKB-ondernemers en grootbedrijven op te vangen. Een noodpakket, voor in ieder geval de eerste drie maanden, waarbij er financiële hulp aangevraagd kan worden. Bedrijven en ondernemers zouden dan bij hun eigen gemeente die hulp kunnen aanvragen. De voorwaarden zouden versoepeld worden om zo sneller die hulp aan te kunnen bieden.

Aanspraak maken

Die week hield ik de website van de gemeente ’s-Hertogenbosch, waar ik woon en werk, goed in de gaten. Als ZZP’er wilde ik aansprak doen om aanvullende inkomensondersteuning te krijgen voor levensonderhoud. Na een week besloot ik toch de telefoon te pakken en de gemeente te bellen of ze al meer informatie hebben. Een vriendelijke dame verzocht mij de website in de gaten te houden, daar zou een digitaal formulier op gepubliceerd worden dat ingevuld moet worden.

Ruim een week geleden vulde ik vroeg in de ochtend het online formulier in. Het was inderdaad vrij eenvoudig. Er werden een aantal basis gegevens gevraagd, een kopie van je identiteitsbewijs, je KVK uittreksel en je geeft antwoord op wat korte vragen.

Waarschuwing!

Tot mijn verbazing zag ik op internet steeds meer bedrijven advertenties plaatsen om dit tegen betaling te regelen voor ZZP’ers. Mijn advies, doe dit niet. Ook op de website van de KVK (Kamer van Koophandel) wordt er gewaarschuwd om niet in zee te gaan met bedrijven die dit aanbieden tegen betaling.

En nu is het wachten…

Per mail kreeg ik direct een bevestiging dat ik binnen twee weken schriftelijk een brief zou ontvangen of ik de hulp toegekend krijg of niet. Tot op heden heb ik nog niks ontvangen en hou ik de websites in de gaten. Van collega’s hoor ik verschillende verhalen. Ik krijg de indruk dat elke gemeente het op haar eigen manier doet. Ik ben als ZZP’er in ieder geval blij dat het kabinet een steunpakket heeft. Mocht je hiervoor nou niet in aanmerking komen dan zijn er nog een aantal andere maatregelen die steun kunnen bieden.

Overzicht van maatregelen

Steunmaatregel Voor wie Instantie Aanvraagformulier of link
Tijdelijke noodmaatregel Overbrugging voor Werkbehoud (NOW) Ondernemers UWV https://www.uwv.nl/werkgevers/overige-onderwerpen/now/index.aspx
Tijdelijk overbruggingsregeling zelfstandige ondernemers (Torzo) Ondernemers/zzp’ers Gemeente Nog niet opengesteld
Noodloket (compensatieregeling) Ondernemers die direct getroffen zijn door de overheidsmaatregelen en die hun omzet daardoor geheel of grotendeels kwijt zijn. Gemeente Nog niet opengesteld
Bijzonder uitstel van betaling Ondernemers/zzp’ers Belastingdienst Mijn Belastingdienst of Mijn Belastingdienst Zakelijk naar Belastingdienst Postbus 100, 6400 AC Heerlen
Verlaging voorlopige aanslag IB/Vpb Ondernemers/zzp’ers Belastingdienst voor IB en Vpb: IB: Mijn Belastingdienst Vpb: Mijn Belastingdienst Zakelijk (alleen met eHerkenning), geen eHerkenning gebruik dan verzoek of via software adviseur
Stopzetting/ intrekking lokale aanslagen m.n. toeristenbelasting Bedrijven in de toeristenbranche Gemeente Wordt nader uitgewerkt
Verruiming Borgstellingsregeling MKB (BMK) MKB Bank of andere financier Aanvraag bij bank/financier
Tijdelijke Borgstellingsregeling MKB-Landbouwkredieten (BL) Agrariërs Bank of andere financier Aanvraag bij bank/financier
Verruiming Garantie Ondernemersfinanciering
(GO-regeling)
Middelgrote en grote bedrijven Kredietverstrekker Aanvraag bij kredietverstrekker
Tegemoetkoming microkredieten Qredits Kleine ondernemers Qredits Aanvraag bij Qredits
Melding betalingsonmacht aan verplicht gesteld bedrijfspensioenfonds van verschuldigde pensioenpremies Ondernemers met personeel dat verplicht deelneemt aan een bedrijfspensioenfonds Bedrijfspensioenfonds  of het uitvoeringsinstituut van het fonds Meldingsformulier Belastingdienst

De “laverende regie” het hoofd bieden

Wij ondernemers bepalen gelukkig vaak zelf wat we doen hoe wij in het leven staan en nemen daar veelal ook alleen de verantwoording over. Daardoor heb je de regie in eigen handen iets waar ik zeer opgesteld ben zowel privé als zakelijk. Toen ik ruim 8 jaar geleden mijn werk binnen de kinderopvang achter mij liet werd ik er vaak op gewezen hoeveel “beren ik op weg zou tegen komen” ik dacht alleen maar daar ga ik dan op jagen.

Makkelijker gezegd dan gedaan maar des al niet te min gedaan en als je dan na 8 jaar vanwege de nare situatie waar wij allen nu in verkeren voor je gevoel terug naar af bent is dat even slikken. Want hoe graag ik het ook zou willen ik ben de regie kwijt als het gaat om mijn onderneming, en eerlijk zonder die regie blijft er weinig over van een eigen onderneming behalve natuurlijk de passie die ik had, heb en altijd zal houden voor het werk binnen de horecabranche en MZ-training.

De tijd zal het leren

Door deze hele situatie ben ik meer om mij heen gaan kijken, om verschillende redenen soms omdat ik zo hoop meer te kunnen begrijpen van de hele situatie, soms om te leren van anderen hoe zij hiermee omgaan, soms omdat dat het enige is wat ik te zien krijg via de verschillende berichtgevingen, en soms gewoon omdat ik worstel met de wetenschap dat dit een gegeven is waar wij pas over enkele jaren het fijne van zullen weten. Iets waar wij nu rekening mee moeten houden en waarvan pas achteraf zullen zeggen, erg maar begrijpelijk gezien de omstandigheden en alleen op te lossen als wij ……..

Onzekerheid

Maar zover zijn wij nog niet. Nu zitten wij in de situatie waar je als zelfstandig ondernemer altijd voor wilt waken, waar je alles voor doet om het te voorkomen, waar je angstvallig scenario’s voor hebt bedacht die je in deze tijde zullen beschermen voor, dan wel je uit de penarie halen waar je in verzeilt bent geraakt. Echter nu blijkt dat er een situatie denkbaar is waar dit niet tot de gewenste oplossing lijdt en dan ziet de wereld er toch wel even anders uit. Dan worden besluiten die het kabinet neemt wel heel persoonlijk. Moet je ineens overduidelijk kunnen aangeven dat daar waar je al je ziel in zalig in hebt gestoken een reden tot bestaan heeft, dat al waar jij je ziel en zalig in hebt gestoken geen enkele financiële zekerheid meer geeft en dat je in jouw basisvoorzieningen alleen maar kunt voorzien als er steun wordt aangeboden vanuit het kabinet.

Zoeken naar regie

Nu is deze financiële hulp aan de meeste ondernemers aangeboden en hebben die hier ook massaal op gereageerd en wachten eenieder nu vol spanning op wat komen gaat. Want de regie daarover heb je als ondernemer niet. Harder werken dan normaal is niet mogelijk en of zelfs strafbaar, creatief zijn werkt in bepaalde gevallen en zorgt voor mooie initiatieven, maar is van tijdelijke aard. Terwijl het leven, hoe aangetast nu dan ook, gewoon verder gaat. Alles echt alles wat ervoor zorgt dat je als zelfstandig ondernemer een bijdrage kunt leveren aan de maatschappij, aan jezelf en je dierbaren is onmogelijk  geworden omdat dat de wereld de gezondheid in gevaar kan brengen. Dan ben je de regie kwijt, geloof mij.

Steun is nodig!

Elke vorm van financiële steun is dan van essentieel belang. Zonder die steun is een ding zeker, dat er meer problemen zullen ontstaan, zoveel dat je als ondernemer niet meer instaat bent om hier het hoofd aan te bieden.

Tot slot als ik het toch over het hoofd heb, de meeste ondernemers kunnen wel wat rust aan het hoofd gebruiken en het zou dan ook fijn zijn als de aangeboden hulp door het kabinet wat vlotter op gang komt. Van belang is dat de verdeling daarvan eerlijk verloopt en er mogelijkheden blijven om aanpassingen door te voeren. Dan kunnen, wij ondernemers, makkelijker ons hoofd vrijmaken voor het bedenken van creatieve ontwikkelingen die ook na deze crisis bruikbaar zijn en die ons in staat stellen ons bestaan voort te zetten binnen de verschillende branches.

 

Corona-economie

Ga Corona drinken zou ik zeggen. Corona stopt haar productie, een merk om zeep geholpen zoals ooit Buckler door Youp van ‘t Hek. Toen een bierbrouwer zijn nek uit stak om bier zonder alcohol te maken, een zege voor wie veilig wil rijden of van een alcoholprobleem wil afkomen en toch sociaal wenselijk gedrag (meedrinken) wil laten zien, werd gekielhaald door genoemde cabaretier.

Ik geloof dat de zuurtegraad van deze cabaretier me raakte over het biertje en ook over zijn vrouw. Humor ten koste van de ander. Niet kritisch en met zelfreflectie en met een oprechte intentie zoals Freek de Jonge, maar plat en rancuneus. Al is en blijft Flappie bijzonder.

Pas op dit moment komt het terug binnen bij mij, het zat al even dwars.

Discriminatie of racisme?

Zo’n zelfde ervaring had ik bij Waardenberg en de Jong, die een persiflage van een racistische bokser neerzette, ten tijde van opkomend openlijk racisme. Naast me zat een meer dan dierbare vriendin met een andere huidskleur dan wit, en ik zag haar verschrompelen. We hadden na de voorstelling (dank aan de Amstelveen Schouwburg voor haar laagdrempeligheid) een gesprek met de beide cabaretiers en er viel een parallel met Leni Riefenstahl in het gesprek aangedragen door de Jong. De vraag werd vervolgens gesteld of we twijfelde aan hun intenties? Pas veel later in het gesprek met de geweldige dame van de Berini’s die hun programma stopte in een latere periode, omdat i.p.v. erkenning  en nadenken, hun programma gezien werd als en een bevestiging voor discriminatie, realiseerde ik me dat de vraag van de Jong onterecht was.

Consequenties; wat jij doet

Wat je zegt heeft soms enorme consequenties, ik word daar zelf ook wel eens op gewezen.  Leni Riefenstahl liep voor de consequenties van haar werk weg. Zeker ze was een enorme vakvrouw, een eerste ook heel technische vrouw, een feministe in gedrag, die een revolutionaire beeldtaal ontwikkelde welke nog dagelijks in reclames en op televisie en bij sportverslaggeving wordt gebruikt. Het had haar echter gesierd als ze had erkend wat haar werk, als persoonlijk fotograaf en filmer van Hitler ook had teweeggebracht. Dan had het er beiden kunnen zijn op een waardige manier.

Youp van ’t Hek had mee kunnen werken aan een Buckler reclame toen hij het effect van zijn show zag, bijvoorbeeld ‘het is toch best lekker na de show’. Waardenburg en de Jong, ondanks hun vele bijzondere werk, hadden zich heel duidelijk kunnen uitspreken tegen discriminatie, toen ze in onze maatschappij zagen hoe de verandering inzette. De Berini’s deden dit, maar meestal geeft zo’n dapper keuze minder economisch rendement. Ik vind hen dapper.

En het biertje dan?

Maar hoezo Corona hieraan koppelen?  Corona is een zurig biertje, best gedronken met limoen en soms met een beetje zout net als Tequila. Iemand heeft het virus het Corona virus genoemd.

Dat is niet meer te repareren, ondanks mensen die verwoede pogingen doen om het het COVID-19 virus te noemen, het plakt aan het gladde oppervlak van het bierflesje bij wijze van spreken.

Dat wil niet zeggen dat we niks kunnen doen voor een fabriek die over de kop dreigt te gaan, of de medewerkers die daardoor hun werk verliezen.

Laten we solidair proosten

Dus laten we een week lang Corona bier drinken uit solidariteit met hen. Ik houd niet van het biertje, maar ik ga het doen, want ik doe ook mee aan het stigma van dit biertje, dus dan is het goed dat te erkennen en iets te doen. Het biertje kan er immers niks aan kan doen!

Er is ook een alcoholvrije variant, dus voor iedereen toegankelijk! Doen jullie mee????

Corona beer drink het weer!!!

 

Corona eigen beleving

Veel mensen proberen de goede moed in de crisis te houden. Kent u dat? Al die geweldige grappige filmpjes, warme mailtjes, berichten op facebook die bijna een traan oproepen. Het is de mooie kant van feestboek en de sociale media. Het willen geven aan de ander. Zelfs al irriteert het je, we mogen in tijden van crisis, of misschien wel altijd, mild zijn naar de ander en ontvangen wat de ander ons goed bedoelt doet toekomen. Kom maar op met de geredde koala’s.

Kadootjes…[?]

Ik ben nog opgevoed met ‘Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken’ en in mijn opvoeding was het super onbeleefd om kadootjes niet waarderend te ontvangen. Als je een jurkje kreeg, dan zei je “dankjewel tante Anna”. Je moeder neemt een foto met jou en het jurkje, bij een volgende bijeenkomst, en die wordt naar de betreffende tante gestuurd, om aan te geven hoe dankbaar je bent.

Deze houding levert je soms een hoop prullaria op waarvan je denkt wat moet ik ermee, maar aan de andere kant levert het soms ook zo’n ontroerend moment op, als iemand iets speciaal voor jou heeft uitgezocht en het kadootjes precies in de roos schiet. Iemand heeft jou gezien en speciaal voor jou iets gekocht. Dat is niet persé een groot kado, maar, het is precies het goede kado. Niet iedereen heeft dat talent, maar zulke kado’s koester je. Dan voel je je gezien.

De virtuele kado’s zijn soms willekeurig, gekopieerd van een ander, maar soms ook heel persoonlijk, of geweldig goed bedacht. Ik slurp ze, want ik ben wel zo’n mens wat in tijden van isolatie de positieve stimulans van anderen goed kan gebruiken. Als kind heb ik een periode vrij geïsoleerd in een ziekenhuis gelegen met weinig externe stimulans, en ik weet wat dit met je doet. Ik leef mee met de mensen die zonder bezoek in het ziekenhuis liggen, of op de intensive care alleen liggen, en ik weet hoe bijzonder de mensen zijn in ziekenhuizen, die dit erkennen, en het onderdeel van hun werk in de verpleging maken om hier aandacht voor te blijven hebben, zelfs in krankzinnige momenten.

Humor als middel

Humor is een belangrijk wapen tegen angst, tegen eenzaamheid, tegen vertwijfeling. Niet om je gevoelens weg te drukken, maar om verlichting te geven. Mijn moeder heeft vasculair dementie en dit geeft haar op dit moment een voordeel, er is sprake van een ongekende vrolijkheid. Iedere keer als de lieve verzorging in de ouderen-zorgwoning van mijn ouders, de kans kan nemen om ons met whatsapp met haar te verbinden, komt de vrolijkheid via het scherm je tegemoet.

Mildheid in tijden van crisis is een uitdaging. Je bent immers ook boos, ongerust en druk in het hoofd. Maar laten we ontvangen wat anderen ons in positieve zin gunnen. Mocht mijn moeder, wat niet ondenkbaar is, overlijden in deze periode, dan ben ik haar dankbaar voor alle vrolijkheid en levenslust die zij mij nu via het schermpje toewerpt en de kusjes, en de ‘wat zeg je, ik versta d’r nie hoor!’, alles, alles, laat maar komen, ik ontvang het graag.

Zure boze mensen

En al die zure mensen, ik maak me zorgen om jullie, maar ik weet me geen raad met jullie. Alle agressieve mensen, jullie woorden zijn niet zonder effect, ze komen hard binnen, maar wat wil je bij mij en anderen bereiken? Heel eerlijk, ik kan die agressie missen als kiespijn. Je mag het met mij en iedereen oneens zijn, maar maak van sociale media geen vuilnisbak, ik ga liever niet in de bagger zitten. Ik kijk liever naar de mooie dingen, de schoonheid beleven en de warmte voelen van anderen. Noem mij naïef, liever dat dan een gevoelsdief.

Iedereen maakt fouten, ik zeker ook, en je mag me daarop wijzen zeker. Afstraffen? Dat is voor mij van lang geleden, van slechte leraren en pestkoppen. In deze tijd, eigenlijk in iedere tijd, word ik graag omringt door mensen die mij en mijn intenties zien en me leren groeien, met positieve feedback die ik kan oppakken om mijn eigen handelen te verbeteren.

Lak aan gehak

Hiermee een oproep aan journalisten, jullie doen goed werk, jullie zijn kritisch, en terecht. Je hoeft de ander niet af te maken door houding of toon. Goede vragen stellen maakt het interessanter en leerzamer. Ik ben al dat gehak van jullie en van mensen op sociale media al een tijdje zat gewoon.

Corona Parallel wereld

Voor sommige mensen staat de wereld stil op dit moment tijdens de COVID-19 (Corona) crisis. Ze zijn ziek, of al het werk valt weg en ze hebben geen inkomsten, of ze verliezen hun baan, ze hebben zieke familie of vrienden waar ze niet naar toe mogen.

Voor een ander deel is het business as usual en wellicht wel drie tandjes sneller en harder werken, want er is nood. Nood aan spullen, nood aan eten, nood aan werkmateriaal, nood aan creatieve oplossingen, of nood aan het doorgaan van normale werkprocessen ook als er mensen ziek uitvallen.

De een mag niet op kantoor komen, de ander wel met 1,5 meter afstand, de ander mag alleen komen als aangemeld, of moet vooral thuiswerken, maar velen stappen iedere ochtend weer hun ‘normale’ werk binnen.

Normaal werken in een tijd van crisis. Al vaker werd de oorlog als vergelijking genoemd, ik merk dat mijn ouders hier ook aan terug denken, zij zijn die laatste nog levenden die dat hebben meegemaakt. Voor hen is het grote verschil dat er gewoon eten is en niemand verraden kan worden, of afgevoerd om gemarteld te worden (of erger), zo lieten ze mij weten en dat ze vertrouwen dat het weer goed komt. Voor veel mensen is de oorlog een exacte tijd, die begon toen en eindigde dan. Maar zo is het natuurlijk niet, dat ging veel vloeiender.  In de bezettingsperiode gingen mensen gewoon naar hun werk, moesten ze leven met de omstandigheden net als nu eigenlijk.

Dat je niet in ‘normale’ tijden leeft doet echter wel wat met je, in de oorlog destijds en ook nu.

Avondklok of huisarrest, je vrijheid wordt belemmerd op een manier die je niet hebt gekozen. Het heeft een impact. Sommigen hebben het gevoel dat ze in een bubble hun werk doen en ieder avond zonder vrienden, familie, het café, de bioskoop, het museum, een restaurant, is een moment dat je stilstaat bij de impact, zonder er goed raad mee te weten.

Het vliegt Webinars en ander leerfaciliteiten om je oren. Kinderen zitten thuis met bergen online huiswerk. Je hebt de ene online meeting na de ander en je leert nieuwe manieren van werken met vallen en opstaan. Je wil alle nieuws over het COVID-19 (Corona) virus volgen, maar soms kun je er geen wijs meer uit welke informatie klopt of niet. En als het Parool schrijft blijven we allemaal braaf thuis zitten in deze crisis, denk je, zeggen ze nou dat ik een sukkel ben? Sommige mensen gaan zich te buiten aan complottheorieën, anderen worden boos op iemand of alles.

En dan is er angst. Angst of het jezelf overkomt, of lieve mensen waar je van houdt, of dat het  niet weggaat, dat knappe bollen geen vaccin vinden of wanneer dan? Je mist je oude leven, de oude contacten, sommigen spreken of huidhonger, de ander aan kunnen raken. Je eet meer dan normaal, rookt weer, drinkt meer, maar waarom?

We staan naast je

De COVID-19 (Corona) crisis is geen normale situatie en je hebt tijd, aandacht en delen nodig om dit te verwerken en te kunnen omgaan met de huidige situatie. Je hebt ruimte voor je gevoel nodig en om met twee voeten op de grond te komen. Dat wil je delen met anderen, want we zijn sociale wezens, maar hoe dan? We willen je een mogelijkheid hiertoe bieden. Heb je hier behoefte aan? Laat ons dit weten via info@incitamentum.com. We gaan je niet bedelven onder goedbedoeld aanbod, maar geven je een optie, in alle rust, die je helemaal zelf kunt aangeven. We staan graag naast je.

Corona tweedeling

Het lijkt of er twee parallelle werelden zijn in Nederland op dit moment van de COVID-19 (Corona) crisis. Er zijn mensen die alleen maar werken, veel werken, ongelofelijk veel werken. Er zijn mensen waar alles stilvalt en het bestaan op zijn vesten trilt. Een tijd lang stonden de kranten bol van de ‘have en de have-not’ in economische zin. Wie geld heeft en het goed heeft, soms extreem goed heeft behoord tot de ‘have’. De groep mensen die economisch het niet voor de wind gaat, of de grote verliezers zijn van de rat race die de economie toch wel geworden is, zijn de ‘have-not’. Zelfs in Nederland een land met een grote middenklasse en veel aandacht voor mensen die het minder hebben, zijn de verschillen in welzijn en economische welvaart vergroot.

Zij wel en zij niet

Het hebben van COVID-19, of het Corona virus, zou je kunnen verleiden tot een tweedeling in patiënten die het virus hebben opgelopen en zij die het niet hebben als de huidige tweedeling. Economisch zien we echter juist bij het Corona virus ook dat de tweedeling schrijnend is bijvoorbeeld in arbeidsomstandigheden. Klaver had tijdens het Corona debat niet zo hard tegen Bruins in moeten gaan, want je kon menselijkerwijs zien dat de man op instorten stond en dat zijn immense taak hem te veel was geworden, en tegelijkertijd kun je gedreven zijn door de zorg dat er mensen zonder beschermingsmiddelen zorg verlenen met risico voor zichzelf en hun patiënten.

Arbeidsomstandigheden

Welke tweedeling zie je dan in arbeidsomstandigheden? Het is niet alleen de tweedeling in economische positie, of in risico, maar ook in hoe met personeel wordt omgegaan. Laagbetaald personeel in de zorg, zoals thuiszorg en in collectieve ouderenhuisvesting, werken zonder beschermingsmiddelen. Zij werken met angst voor hun zelf, hun familie, maar ook vanuit hun enorme gedrevenheid, met angst voor hun patiënten.

En de economie dan?

Heel veel van wat gewoon economisch doordraait wordt gedaan door mensen met een kwetsbare economische positie, er wordt al veel op gewezen. De schoonmakers, de bezorgers, de winkel /supermarktmedewerkers, de vrachtwagenchauffeurs, de benzinestation medewerkers, de stadsreiniging en ga zo maar door. Er zijn in al deze sectoren heel veel mensen als ZZP’ers, met tijdelijk arbeidscontracten, minicontracten of als uitzendkracht werkzaam. Er is momenteel publiekelijk veel steun voor hen.

In de economische praktijk zijn dit ook mensen die minder goed betaalt krijgen en waar bedrijven het eerst op bezuinigen als ze denken dat de bedrijfsresultaten teruglopen. De overheid probeert dit tegen te gaan door een massief steunpakket, een soort Marshallplan, in te zetten voor bedrijven en ook voor ZZP’ers, want na de crisis hebben we hen allemaal weer hard nodig.

Wat gaan de werkgever, de vakbon en ondernemingsraad doen?

Maken werkgever nu ook goed gebruik van deze regelingen om inderdaad dit te voorkomen, of wordt ervoor gekozen ondernemingsraden en vakbonden onder druk zetten om op een andere manier in te grijpen, alvorens deze riante regeling administratief in werking te zetten? Gaan ondernemingsraden wegkijken van de positie van de andere werknemers en blijven ze zich voornamelijk richten op diegenen in vast dienstverband? Worden bestaande afspraken vloeibaar, of komen er tijdelijke maatregelen en zijn die ook daadwerkelijk tijdelijk?

Bestel een thuis-diner

Junior Brandenburg schreef in een lokale Woerdense krant een moedig stuk als werkgever in een hard geraakte sector, de horeca, waarin hij aangeeft, dit kunnen we dragen, hier komen we doorheen. Deze tijden vragen moedige mensen die eerst kijken als werkgever wat kunnen we zelf doen en waardering hebben voor hun moedige en loyale medewerkers, alvorens ze de oplossing financieel ook meteen bij hen leggen. Het is een uitdaging, ook voor ondernemingsraden. Dus bestel een diner bij je lokale restaurant en heb een gezellig ‘in-dining’.

Corona als ziekte

In China begint een epidemie en artsen schrikken van de epidemie en slaan alarm. Ze kennen de ziekte niet, maar het dringt tot hen door dat de ziekte ruw om zich heen slaat en slachtoffers creëert. Ze slaan alarm maar worden niet geloofd. Ze hebben geen beeld hoe de ziekte zich verspreidt, maar hebben de indruk dat het gevaarlijk is. Is het een griep? Zij staan naast hun patiënten en uiteindelijk overlijden twee van hen, jonge gezonde artsen van 31 en 29 jaar aan deze ziekte, welke zij als eerste constateerde. De patiënten waren Chinezen ver weg van Nederland.

Het is alweer een tijd geleden dat in San Francisco artsen een ziekte constateerde die ze niet begrepen en die ruw in de gemeenschap om zich heen sloeg en slachtoffers maakte. De artsen slaan alarm, maar het is onduidelijk wat voor ziekte het is en hoe de ziekte wordt overgebracht. Artsen en  verpleegkundigen in de eerste fase staan naast hun patiënten, hebben in de gaten dat dit een gevaarlijke ziekte is, en sommigen raken besmet met de ziekte. De patiënten waren ver weg in de Verenigde Staten.

Associatie snel gemaakt

Vrij snel worden patiënten en de ziekte met elkaar geassocieerd en dan volgt, vaak gedreven door angst, discriminatie. Zo werd duidelijk dat homoseksuele mannen met name werden getroffen door HIV-AIDS en we kennen allemaal de film ‘Philadelphia’ met Tom Hanks over de gevolgen van dat stempel. In het geval van Corona zagen we de scheldpartijen en discriminatie richting Chinese mensen, of mensen met Aziatische roots bij het starten van het Corona virus.

Het duurde even voordat bij HIV-AIDS duidelijk werkt hoe de ziekte zich verspreidde en dat wisselende seksuele contacten de kans op de verspreiding groter maakte bij onbeschermde seks, ook voor heteroseksuelen, en dat je het ook kon krijgen via niet getest bloed bij een bloedtransfusie. Bloed, een basisproduct van ons lichaam, essentieel voor ons bestaan werd gevaarlijk.  Ook nu bij Corona is het contact met anderen en hetgeen ons eigen lichaam aan vloeistoffen produceert een gevaar.

Geen medicijn, geen vaccin

Bij HIV-AIDS was er bij de uitbraak geen medicijn en geen vaccin. Dat is ook bij de uitbraak van Corona, of COVID-19, het geval. Langzaam wordt duidelijk hoe de ziekte zich verspreidt. In de tijd van HIV-AIDS was er in het begin in heel Amerika sprake van het serveren van eten met zwarte plastic handschoentjes en uiteindelijk kwam er veel informatie over het gebruik van condooms. Ook het doneren van bloed bij bloeddonors werd eerst geregeld door risicogroepen uit te sluiten en later door bloed te testen alvorens het beschikbaar te stellen. In Afrika werden door bijzondere opvattingen en ook onwetendheid hele generaties weggevaagd (denk aan uitspraken van Mbeke en Zuma over lokale geneeskunst etc.). Sommigen zagen HIV-AIDS als een straf van god voor goddeloos gedrag. Medicijnen zijn voor HIV-aidspatiënten beschikbaar gekomen, voor bestaande patiënten is het een chronische aandoening geworden. Maar de ziekte is niet weg, ook al heeft men goede hoop op preventieve medicatie. Het veranderde het privéleven van velen drastisch na de oorspronkelijke seksuele revolutie van de 60-jaren.

Zoeken en langzaam vinden

Bij COVID-19 zie ik parallellen. Inmiddels wordt hier ook gewerkt met bestaande medicijnen ter genezing en gezocht naar nieuwe medicijnen voor deze ziekte. Hoe de ziekte zich verspreidt lijkt langzaamaan duidelijk. Er wordt gezocht naar een vaccin, maar dat is er nog niet. De impact op ons vrije leven en eigen keuzes in onze persoonlijke omgang is voorlopig nog wel even aan de orde. Wellicht langer dan we wensen. Sommigen zien Corona als eens straf voor ons natuur- en dier onvriendelijk gedrag.

Het houdt me wel bezig deze parallel en wat betekent het voor ons als mensen? Een oorlog, die vergelijking wordt veel gemaakt, win je door de vijand te verslaan, maar als jezelf de vijand bent?

Professor Rita Ramjee is overleden op de leeftijd van 64 jaar zo maakte haar werkgever op 31 maart 2020 bekend. Wereldwijd is zij bekend als een wetenschapper op het gebied van HIV. Afkomstig uit Zuid-Afrika was zij verbonden aan het ‘Aurum’ instituut en gespecialiseerd, en een proment onderzoeker, in het gebied van HIV en TB.

Ze heeft klinisch onderzoeken gedaan en veel aandacht besteed bij haar hiv-onderzoek naar de specifieke situatie van vrouwen. In Europa is zij geerd door Het Europees Ontwikkeling partnership voor ‘clinical trials’. Ze heeft 200 onderzoek artikelen geschreven en haar werk is in verschillende wetenschappelijke tijdschriften aan de orde gesteld. Ze zocht met name naar preventiemogelijkheden voor de ziekte.

Ramjee overleed aan de complicaties van Corona virus/ COVID-19. Net als HIV-AIDS lijkt Corona een virus wat van dier naar mens is gegaan en zich verspreidt door menselijk contact. Laten we vooral stil staan bij haar bijzondere bijdrage aan de wetenschap en het bestrijden van virussen.
Bron: womensagenda.com.au